Glenn Edelenbos: “We zijn los!”

 In Nieuws | Amateurs, Nieuws | Elite - Beloften, Nieuws | Voorpagina

OLDENZAAL – Na een halve AIC (Alternatieve Clubcompetitie op Strava) mogen de renners vanaf 1 juli weer los op de wielerbaan in Oldenzaal. Na lange tijd binnen trainen of solotrainingen door het Twentse landschap stonden de renners te poppelen om onderling weer te mogen koersen. Afgelopen dinsdag 7 juli was het tijd voor de eerste wielerbaankoers op het Hulsbeek. OWC’er Glenn Edelenbos deed verslag!

“Eigenlijk werd er op donderdag 2 juli al weer gekoerst, maar gezien de weersomstandigheden en matige opkomst laten we die maar even buiten schot. Het was dinsdagavond en tijd voor koers.

Vanaf het startschot was het weer vanouds ‘boren’ op het baantje. Ik wilde dit jaar van tactiek veranderen om zo ook eens een keer te kunnen winnen. Dat betekende dus aanvallen op de momenten dat het stilvalt en hopen op vertwijfeling in het peloton. Na de eerste ronde weg te zijn geweest met Lars de Bot, zag ik dat Wietse  Kamp na de heuvel aan ging. Het peloton viel stil en ik had de snelheid dus knalde  ik langs het peloton richting Wietse. Toen ik daar kwam was het duidelijk: Wietse had weinig aanmoediging nodig om gelijk op mijn wiel te zitten voor een vroege vlucht (ronde 2). Het peloton twijfelde maar schoot op enig moment in gang onder leiding van Rob van den Berghe. Ik zag dat het peloton kort kwam, maar toen het gat op ongeveer 25 was gaven Wietse en ik er nog een zogeheten ‘klap op’. We zagen dat het peloton een beetje smoorde. Zo werd de kopgroep van 2 geboren!

Zij bleven doormalen alsof ze op de vlucht waren voor de politie!

Na een aantal ronden werden we vergezeld door Roy Roesthuis en Jorrit Nijland, die knap de oversteek hadden gemaakt. ‘Nu ging deze kopgroep helemaal slagen,’ ging er door mij heen. Direct ging de focus op de finale; want ik wilde winnen. Wietse bleef constant harde halen op kop rijden, dit kostte Jorrit de kop die helaas uit de kopgroep moest lossen. Vanaf dat moment was het: kop omlaag en afzien. Op enig moment liet ik een paar beurtjes aan m’n mede vluchters over, ik had vanaf de start in de beugels en in de aanval gereden en moest dat even bekopen. Ik kreeg steken in mijn mild en moest een paar keer goed diep ademhalen. Gelukkig waren Wietse en Roy niet kinderachtig en zij bleven doormalen alsof ze op de vlucht waren voor de politie! We bleven tot de laatste ronde goed samenwerken. Ik wist dat Roy een ontsnappingspoging zou proberen. Ik wist ook dat Wietse rap was in een sprint, maar ik voelde me sterk en durfde die confrontatie vandaag wel aan. Bij de camping kwam de verwachte vluchtpoging van Roy, ik zat gelijk op zijn wiel maar moest stevige watts duwen om in zijn wiel te blijven. Wietse zat in mijn wiel en had een prima uitgangspositie. Roy drong mij vervolgens op kop, waardoor ik de sprint vanaf de eerste positie aan zou moeten gaan. De dood of de gladiolen… ik zette mijn verstand op nul, ging na de bocht vol aan en bleef doorschakelen naar de 11. Zoals gewend schieten Roy en Wietse dan links en rechts langs, maar deze keer bleef dat uit! Ik kon mijn wiel als eerst over de finish duwen: gewonnen! Eindelijk weer een keer!

Het gevoel van winnen is super, maar eigenlijk is de grootste winst dat we weer kunnen koersen met onze lieve Oldenzaalse fietsfamilie! Ik heb de hele koers opgenomen met een GoPro. Deze komt zo spoedig mogelijk online, zodat we nog lang kunnen nagenieten van eindelijk weer koers: “We zijn los!”

Tot volgende week kleppers!”

Recent Posts