Eerste tijdsverschillen in tweede 3TICC

 In Nieuws | Amateurs, Nieuws | Elite - Beloften, Wedstrijdverslag

OLDENZAAL – Na een succesvolle eerste etappe van de 3T Interclub Competitie was het op dinsdag 28 juli tijd voor etappe twee. Onder perfecte weersomstandigheden en met een goed werkend MYLAPS-systeem werden de renners om 19.00 uur ‘weggeschoten’ voor 21 ronden koers. Door afwezigheid van de vorige winnaar, Jelle Johannink, werd de 3T leiderstrui niet gedragen. De welbekende kleuren van omliggende clubs hoopten te profiteren van de afwezigheid van Johannink en dat resulteerde in een… KOPGROEP!

“De winnaar schrijft een verslag werd mij na de finish gezegd. ‘Alweer?’ antwoordde ik. Ja dus, ik was de winnaar, dus ik mocht schrijven!

Het was weer lekker gek doen op de wielerbaan van OWC, mooi die punten mee in de tas nemen, maar het ging vandaag niet vanzelf. Na de eerste etappe, waar het allemaal nét niet was, moest het vandaag anders. Ik had voor mezelf besloten niet te proberen een kopgroep te forceren en mijn benen stil te houden tot de 1e tussensprint. Mocht er wat ‘schoon volk’ wegrijden, dan zou ik er wel naartoe springen. Zo gezegd zo gedaan, na een paar ronden reden er wat kleppers voor. Het was al hard gegaan en ik zag al wat mannen op hangen en wurgen zitten. Ik besloot aan te vallen om zo met die eerste groep mee te draaien. Helaas was dit mij niet gegund. De groep werd teruggepakt, maar het bleef hard gaan van voren. Dit resulteerde in een nieuwe ontsnappingspoging waarbij er een aantal renners voor het peloton bleven rijden. Ik zat in het peloton en besloot nog eens te gaan. Dit bleek de goede zet, ze waren misschien wel moe, het peloton bleef zitten. Ik moedigde Mike Vliek aan om een harde kopbeurt te pakken. Dat zorgde er voor dat we op een gat bleven en een mooie groep hadden. Samenstelling: Pim Ronhaar, Mike Vliek, de onvermoeibare Lars de Bot (het lijkt wel of hij op elk moment dood van z’n fiets kan vallen), Mike Spenkelink, oude rot Michiel Derksen en ikzelf, Glenn Edelenbos.

Die eerste tussensprint kon me al niet meer misgaan. Mike gunde me de punten en ik schoof mijn voorwiel als eerste over de streep. Bij de 2e tussensprint ging ik wat eerder aan en bleef een paar fietslengtes voor. Ik merkte dat er werd niet echt voor de punten gestreden werd, maargoed, de punten gestolen was het ook zeker niet.

Het leek alsof we op een elastiek zaten. Het peloton bleef bij vlagen hard doorrijden. Een echt mooi tempo konden we niet rijden met de kopgroep. Op enig moment was het gat nog maar 15 seconden… Ik besefte dat er wat meer gas op moest, deed een paar goede beurten met een aantal andere mannen. Dit moest ik dan wel steeds bekopen op het klimmetje, een vrachtwagen tegen een snorfiets is immers niet eerlijk. Pim en Mike reden op de klim erg makkelijk omhoog en vaak vielen er daar gaatjes. Gelukkig konden we het bij elkaar houden tot de laatste ronden. Lars probeerde nog aan te vallen maar dit werd eigenlijk direct gepareerd door Mike. Nog 1 ronde te gaan en peloton zat er vlak achter. Ik besefte dat er wat moest gebeuren. Ik viel aan en bleef als een konijntje voor een groep hazewindhonden rijden. Onder leiding van Pim werd het gat dichtgereden, er zat in ieder geval weer gang in!

De laatste ronde, de snelheid zakte behoorlijk in, Mike riep nog een keer: “We moeten doorrijden anders worden we gepakt!” Terechte opmerking, van achteren kwamen onder andere Maarten de jonge en Tim Arts, te samen met nog twee renners, die de sprong maakten.

Jelle Johannink zei: ‘Je moet gewoon vroeg gaan, jij hebt een lange sprint nodig.’ Dat deed ik, vanuit de bocht volle pijp!

Ik wilde niet verliezen in de sprint, wilde dat gewoon niet. Mike nam over, Lars nam over, twee-na-laatste bocht, de gang ging er weer helemaal uit… Ik besloot nog een aanval te plaatsen, maar dit werd weer dichtgereden door die bloedhonden achter me. Helemaal verkeerd, ik zat op kop, laatste bocht in. Ik moest denken aan Jelle Johannink, die zei:” Je moet gewoon vroeg gaan, jij hebt een lange sprint nodig.” Dat deed ik, vanuit de bocht volle pijp! Er zat niet veel meer op, maar ik verraste wel. Ik had een gaatje, keek onder m’n elleboog door en zag niets of niemand. Ik bleef sprinten, keek nog een keer en zag Mike dichterbij komen. Nog een knal er op, ik kwam nog net boven de 1000 watts, de streep kwam nu wel heel dichtbij. Ik dacht:  ‘Ik ga het redden!’, het kwam op een kattensprong aan. Pim Ronhaar kwam met een fraaie jump maar een paar banddiktes te kort, ik won!

Mooie avond zo in de kopgroep, maar het was wel weer erg hard werken! Ik ga met de volle buit naar huis :-). Bedankt renners, belangstellenden en de 3T sponsor, volgende week start ik in het blauw!”

Bekijk HIER de daguitslag en het tussenklassement!

*LET OP! OWC verzoekt alle deelnemers van de 3TICC om zijn/haar transponder te activeren / op te laden. Het bleek dat veel transponders niet werkten. Heb je hier vragen over? Stel ze dan HIER!*


FOTO’S VAN: FRANK DUIVELSHOF
Recent Posts