OWC laat zich zien op NK tijdrijden
EMMEN – Op woensdag 16 juni stonden OWC’ers Glenn Edelenbos, Tim Aarts en Rient Heerink aan de start van het Nationaal Kampioenschap tijdrijden in Emmen. Niet alleen een race tegen de klok, maar de tropische temperatuur was ook een vijand waartegen gevochten moest worden. Met einduitslagen waar OWC warm van wordt; goede resultaten die OWC op de kaart zetten.
Wedstrijdverslag van Rient Heerink
Rient Heerink in zijn rit tegen de klok
“Om aan het NK tijdrijden deel te mogen nemen werd eind mei de plaatsingswedstrijd in Enkhuizen verreden. Dit was een tijdrit van 21 km op de houtribdijk met windkracht 5. Dit was anders dan andere jaren, waar de districtskampioenschappen bepalen wie er mogen starten op het NK. Dit betekende dat er geen cadeautjes werden weggegeven, maar dat alleen de allerbeste tijdrijders van Nederland aan de start verschenen. De weken tussen Enkhuizen en Emmen stonden in het teken van werken aan de ‘watts’ en de tijdrithouding. Twee dagen voor de tijdrit was het tijd voor de laatste voorbereidingen. De fiets werd in orde gemaakt en met de verwachte 30 graden Celsius was nadenken over hoe je zo lang mogelijk fris kon blijven ook onderdeel van de voorbereiding.
In Emmen aangekomen begon het spektakel. Ik startte 45 minuten voor Tim en Glenn, dus terwijl Glenn aan de lijn hing met de lokale media werkte ik m’n warming-up af. Het was 30 graden dus veel meer dan rustig draaien met wat cadansoefeningen was er niet nodig om de benen aan de praat te krijgen. Na de warming-up was het nog even tijd om proberen de focus te pakken terwijl je zelf wat af probeerde te koelen. Nu hoefde alleen de tijdritfiets nog nagekeken te worden door de KNWU en ik mocht door naar het start vak. Van de tijden van de beloftes wisten we dat het rondje van 15 km, die we tweemaal af moesten leggen, absoluut niet snel was. Er zaten afgerond duizend bochten in, hoogtemeters op de muur van Emmen, en een bult klinkers die ze uit een helikopter hadden laten vallen. Met deze informatie in het achterhoofd liep ik naar het startpodium voor 30 km pijn leiden en een beetje genieten.
Vijf, vier, drie, twee, één… en zoals voorgenomen reed ik tijdens de laatste tel weg. Vol cafeïne, adrenaline en goede moed reed ik van het startpodium. Scherp door bocht één, snelheid meenemen door bocht twee, zitten en klein maken. Ik keek naar beneden en zag dat ik te veel watts druk. Ik probeerde die energie te stoppen in het klein houden van m’n houding en ik haalde een beetje druk van de pedalen. Niet veel later hoorde ik door de microfoon achter me dat ik een bocht naar links moest maken. Dit betekent dat ik de vuilnisbelt op zou draaien. Ik probeerde zo lang mogelijk in de houding te blijven zitten. Dit lukte goed tot het laatste steile deel, daar moest ik toch echt even op de pedalen staan. Ik keek naar voren en keek met m’n dan al ontplofte hoofd vol in een camera, een kleine reminder dat het niet een alledaagse wedstrijd was. Na de vuilnisbelt was het tijd voor Drentse landweggetjes, kapot gereden bochten en de bovengenoemde klinkers.
Jeugdrenner Kick kijkt toe hoe Rient Heerink zijn tijdrit aflegt
Bij het ingaan van ronde twee merkte ik dat ik steeds slechter met de warmte om kan gaan. Een geniepig hoofdpijntje begon te steken en ik werd misselijk. Voor een bocht nam ik toch maar een slok water. Dat beviel goed. Op de tweede keer vuilnisbelt stonden m’n longen en benen in de fik, ik kreeg m’n verzet nauwelijks nog rond. In de afdaling kon ik even rechtop zitten en goed ademen. Ik koos er in de aanloop naar de laatste 5 km voor om m’n borstkas iets open te zetten om zo te kunnen blijven ademen, dit ging ten koste van m’n houding maar dat nam ik op dat moment maar voor lief. Ik keek op m’n teller: nog 4 km. Het was tijd voor de laatste aanzet. Al aftellend leegden m’n benen als vanzelf de tank. Nog één keer aanzetten en klaar! Met een lichaamstemperatuur waarmee ik de coronatest niet doorgekomen zou zijn rolde ik over de finish. Al vechtend tegen een opkomend braakje reed ik naar de bus. Hier begon het lange wachten, want ik had geen idee of ik goed gereden had. Na het openen van WhatsApp kwam ik erachter wat m’n tijd was: 00:40:55 (uren:minuten:seconden). Uiteindelijk goed voor de 29e plek totaal en voor een 19e plek bij de elite zonder contract.
Tim en Glenn waren ondertussen van het startpodium gereden en via app werden we ge-update over hun tijden. Tim, die de zondag voor de tijdrit helaas gevallen was, reed niet op z’n eigen tijdritfiets. Tijdens de eerste doorkomst werd al duidelijk dat hij te veel last had van de gevolgen van z’n val, hij eindigde op plek 44. Glenn had een super dag! WhatsApp gaat los na zijn eerste doorkomst. Hij rijdt een superrit! Bij zijn finish blijkt dat hij de tweede ronde nog sneller heeft gereden. Glenn eindigt als 7e elite zonder contract en als 17e totaal. Gekscherend zegt die: ‘volgend jaar podium’. Daar houden we je aan Glenn!”
Bekijk HIER de uitslag van de verschillende categorieën.
