Oldenzaal op de kaart: succesvol NK Jeugdwielrennen
Het is zaterdag 21 juni 2025. Een spannende en intensieve dag breekt aan voor de Oldenzaalse Wielerclub: het NK Jeugdwielrennen staat op het punt van beginnen. Na maanden van voorbereiding — talloze overleggen, afstemming met instanties, het binnenhalen van sponsoren en de inzet van vele vrijwilligers — is het nu eindelijk zover.
Verslag door Theo Sleiderink
“Als organisatie hoop je dat alles goed is geregeld, maar op een dag als vandaag moet het dan echt gebeuren en moet blijken of alle voorbereidingen hun vruchten afwerpen. Het antwoord daarop kan ik nu al geven: het NK is één groot succes geworden. Dat blijkt wel uit de talloze positieve reacties die we mochten ontvangen. Een dikke pluim dus voor iedereen van de organisatie en alle vrijwilligers. Toch dreigde één situatie even roet in het eten te gooien: de hitte. Na afloop van haar rit raakte een meisje onwel. Er volgde intensief overleg, maar na kort beraad werd besloten de overige koersen door te laten gaan — weliswaar met een ingekort aantal rondes. Gelukkig deed dat weinig af aan het enthousiasme en de sfeer.
Ik wandel vandaag rond over het parcours en probeer de sfeer zo goed mogelijk in me op te nemen. Al snel raak ik in gesprek met Theo en Mathilde, twee ervaren EHBO’ers. Theo doet dit werk al 25 jaar, Mathilde is met 6 jaar nog relatief ‘nieuw’. Beiden vertellen enthousiast over hun werk. Ik roem hun inzet en betrokkenheid. Theo probeert me nog enthousiast te maken voor een EHBO-cursus, maar helaas moet ik zijn voorstel afslaan. Er ligt al genoeg op mijn bordje.
Even verderop ontmoet ik een vader van drie kinderen, uit Arnhem. Zijn dochter is zich al aan het inrijden, terwijl de jongens nog wat sleutelen aan hun fietsen. Vader vertelt dat hij vroeger zelf gekoerst heeft en nu elk weekend met de kinderen op pad gaat. Een druk bestaan, maar met zichtbaar plezier. Hij snijdt een herkenbaar probleem aan: veel clubs hebben genoeg jeugdrenners, maar lang niet alle ouders zijn in de gelegenheid om ieder weekend op pad te gaan. Dat herken ik, en ik begrijp het ook. We concluderen samen dat ouders die wél ieder weekend meegaan, vaak zelf een wielerverleden hebben. Vervoer was vroeger al een uitdaging — en dat is het nog steeds.
Even later sta ik oog in oog met niemand minder dan Marc Reef, ploegleider bij Visma | Lease a Bike. Onlangs zag ik hem nog op Eurosport verschijnen. Maar vandaag staat hij gewoon met een vlag bij een oversteekplaats. Niets is hem te min — klasse! Zijn zoon Sep rijdt vandaag zijn allereerste criterium. Hij komt goed mee, maar in een venijnige bocht gaat het mis. Een flinke schrik en wat schaafwonden zijn het resultaat. Marc wordt erbij geroepen, troost zijn zoon en praat meteen alweer over de volgende wedstrijd. Een echte vader.
Bij de Kalheupinkvijver is het inmiddels een drukte van belang. Langs het water staan tientallen partytenten van ouders en verenigingen — een bont, levendig geheel. De sfeer is ontspannen en gezellig. Bij het drangrek zie ik dat Rens van de Velde goed meekoerst: hij zit stevig in de kop van het peloton. Via een binnendoorweg langs de tennisbanen van Ready ontmoet ik Bas en Hanna, deelnemers in categorie 1. Ze zijn vanochtend al vroeg uit Lekkerkerk vertrokken. Vol enthousiasme vertellen ze over hun wedstrijd, waarin ze keurig in de middenmoot zijn geëindigd. Ze hebben genoten van het parcours en de sfeer.
In de middag pauzeer ik bij een oversteekplaats, waar Jan Roesthuis en Koeno Mulder post hebben gevat. Ze staan in de brandende zon, zonder beschutting. Gelukkig heeft iemand een parasol geregeld. Mijn bewondering voor deze twee mannen is groot. Na de hervatting van de koers — mét hitteprotocol — is hier een tuinslangdouche met koud water geplaatst voor de renners. Jan en Koeno regelen dit perfect.
Aan het einde van de middag spreek ik nog een ouder van een renner uit Emmen. Hij vertelt dat Emmen vroeger een grote en actieve club was, ook bij de jeugd. Tegenwoordig is dat anders: de mountainbike-afdeling floreert, maar de jeugd op de weg is flink teruggelopen. We mijmeren wat over de oorzaak, maar een sluitende verklaring is er niet. Wel wijs ik hem op een bericht in Wielerflits: in tien jaar tijd is het aantal KNWU-licentiehouders gehalveerd, van 6.700 naar ongeveer 3.300. Ook het afnemende aantal geboortes per gezin speelt mee. Maar vandaag is hij tevreden: zijn zoon heeft goed gereden, het parcours was prachtig, de sfeer geweldig en de organisatie top. We bedanken elkaar hartelijk.
Slotwoord door Jeroen Nijhuis, medevoorzitter OWC
“Na maanden van voorbereiding en een drukke opbouwdag op vrijdag, was het zaterdag 21 juni eindelijk zover: het NK Jeugdwielrennen in Oldenzaal. De wekker ging om 6.00 uur. Om 6.30 verzamelden we met het kernteam. Ieder nam zijn taak op zich: briefing van vrijwilligers, parcours afsluiten, laatste stootkussens plaatsen bij de vluchtheuvels. Rond 8.00 uur waren alle parcoursmedewerkers op hun post en konden de eerste renners inrijden. De eerste start blijft altijd spannend — zeker als er nog een auto bij de start staat. Gelukkig waren de boa’s van de gemeente er snel bij en kon de eigenaresse haar auto tijdig verplaatsen. De catering was inmiddels geopend, de eerste kop koffie verkocht. Rond 9.15 uur werd de eerste winnaar al gehuldigd.
Bij de foodarea was het inmiddels een gezellige drukte. Maar de temperatuur bleef stijgen. Na het eerste huldigingsmoment, door niemand minder dan Marc Reef, ging het programma verder. De zon brandde, het asfalt werd heet, vooral op plekken zonder schaduw. Na een wedstrijd raakte een meisje onwel. De organisatie besloot in overleg met de KNWU, de arts en de EHBO om het hitteprotocol te activeren: ingekorte wedstrijden, extra waterpunten, ijs en verkoelende handdoeken. Dankzij deze maatregelen kon het evenement doorgaan. Marcel Kittel deelde nog handtekeningen uit en verrichtte meer huldigingen. Tijdens de laatste wedstrijden namen wij als organisatie alvast een patatje — energie voor de afbouw. Rond 23.30 uur waren we klaar met het uitpakken van de laatste spullen bij het clubgebouw. Zestien uur arbeid op één dag. Maar wát een dag!”
Dank aan de bijna 100 vrijwilligers, de renners en rensters, toeschouwers, omwonenden en alle betrokkenen die er samen een fantastische dag van hebben gemaakt!
