Column: ‘Marc’
Oldenzaal, juni 2024
“Het is een mooie donderdagmiddag in juni. Nog een paar dagen voor de Tour. Ik ben aangeschoven bij Marc Reef. Ploegleider bij Team Visma – Lease-a-bike. Marc is goed en wel terug uit de Giro en kan nu genieten van een aantal vrije dagen. Een juist moment voor een interview over allerlei aspecten van zijn beroep.
Ik had nog even de ijdele hoop op het vernemen van een primeur, maar Wielerflits was mij ‘helaas’ voor. Vingegaard gaat toch naar de Tour.
Eerst even wat personalia: Marc is van 22 maart 1986. Geboren en getogen in Oldenzaal. Op jonge leeftijd al lid geworden bij OWC Oldenzaal en doorgefietst tot het moment suprême: het moment dat hij gevraagd werd om ploegleider te worden. Marc is getrouwd met Elsemieke en vader van drie jonge kinderen. Oldenzaal is hij altijd trouw gebleven, evenals OWC.
Het begin: begonnen bij Argos-Shimano. Marc kende Rudie Kemna natuurlijk al een flink aantal jaren. Hij fietste toentertijd bij Löwik – Van Losser, later overgegaan in Asito en bij dit team was Rudie ook geen onbekende. In deze ploeg fungeerde Marc al vaak als het verlengstuk van de ploegleider. Deze leidersrol bleef niet onopgemerkt. Ook niet bij Rudie. In de winterperiode werd er vaak getraind bij Bossink in Rossum. Rudie en Marc spraken daar over wielrennen in al zijn facetten. Er moet toen iets gegroeid zijn bij Rudie, want op een goeie dag legde Rudie de vraag bij Marc neer of hij eens wilde gaan nadenken over de functie van ploegleider. Verbaasd als Marc was in eerste instantie, was hij ook meteen gevleid. Een bevestigend antwoord kon hij natuurlijk niet meteen zeggen. Marc was immers net klaar met zijn opleiding en een master bedrijfskunde stond al in de planning. Ook moest er natuurlijk nog overlegd worden met zijn familie. Zij vonden het een prachtige kans en uitdaging, waarop je moeilijk nee kon zeggen. Er volgden meerdere gesprekken met Rudie en met algemeen directeur Spekenbrink. Het eindresultaat is bekend. Marc heeft ruim 10 jaar samengewerkt met Rudie en Spekenbrink.
Maar zoals zo vaak bij jonge gasten, gaat er na verloop van tijd iets kriebelen; een nieuwe uitdaging misschien!? Marc had af en toe wat oriënterende gesprekken gevoerd met Merijn Zeeman. Op een goed moment kwam hij met de vraag of Marc niet wilde overstappen naar Jumbo-Visma. Marc was erg in zijn sas met deze mogelijkheid en hapte toe. “Het is immers ook een blijk van waardering en deskundigheid, dat je goed bezig bent als ploegleider”, aldus Marc. En dat gaat dan anderen ook opvallen. “Trotse gevoelens heeft deze overgang wel opgeleverd”, vervolgd Marc.
Marc is alweer voor het derde jaar bij de ploeg van Zeeman en het bevalt hem nog steeds uitstekend. Hij kan hier meer zijn eigen ding doen. Marc en de renners worden hier meer op hun eigen verantwoordelijkheid en eigenaarschap gewezen en aangesproken. Met eigenaarschap wordt bedoeld dat je verantwoordelijkheid voelt en vervolgens ook verantwoordelijkheid neemt. Bij zijn vorige ploeg werd alles heel strak van bovenaf geregeld en diende aldus te worden uitgevoerd.
Ploegleider wordt je natuurlijk niet zomaar, beaamt Marc. Vaak is het zo dat een ploegleider wordt gerekruteerd uit de groep van gestopte profs. Marc had slechts papieren van een redelijke amateur. En dat hield natuurlijk in dat Marc ervan uit kon gaan, dat hij nog te maken zou krijgen met vele hobbels, lessen en misschien ook wel vooroordelen. Zo waren er allerlei vragen bij Marc: hoe win ik het vertrouwen van de renners? Zullen ze mij wel pruimen als persoon én beginnend ploegleider? Loop ik tegen vooroordelen aan en zo ja, hoe ga ik hier dan mee op? Het feit, dat Marc nu al 13 jaar fungeert als ploegleider, betekent dat hij hierin uitstekend is geslaagd. Zeer knap gedaan! Marc geeft aan dat hij een prachtig beroep heeft en prijst zich nog steeds zeer gelukkig dat hij deze kans heeft gekregen. Hij vindt het prachtig dat hij dagelijks met topsporters kan omgaan. Hij wordt erg gewaardeerd en als ploeg hebben ze veel succes. Dat is natuurlijk ook belangrijk voor het werkplezier.
Echter, alle begin is nieuw en uitdagend. Uiteraard werd hij niet meteen voor de leeuwen gegooid: de eerste vuurdoop was een Ronde van Oostenrijk, samen met Rudie. Hier kon hij het “kunstje” afkijken en contacten leggen met de renners en overige stafleden. Ook werd hij ingeschakeld voor allerlei hand- en spandiensten. De echte vuurdoop vond plaats in de Ronde van Colorado. De ploeg had blijkbaar voldoende vertrouwen in Marc, want hij mocht deze ronde in zijn ‘eentje’ doen. Alles wat vooraf, tijdens en naderhand geregeld diende te worden, kwam op zijn bord terecht. Uiteraard had hij ondersteuning van enkele medewerkers, maar Marc droeg al wel de eindverantwoordelijkheid. Dat het allemaal erg goed heeft uitgepakt blijkt wel uit allerlei positieve reacties van de leiding en renners nadien.
Hoe wordt je nou een goede ploegleider? Wat heb je nodig om te slagen? Twee interessante vragen die om de nodige uitleg vragen. Marc doceert: “Voor mij heeft altijd gegolden: blijf bij jezelf. Je bent je eigen gereedschap en daar moet je het meedoen. Natuurlijk leer je ook van anderen en kijk je bij anderen af. Ook probeer je dingen eigen te maken, die blijkbaar werken. Maar dan moet het nog wel bij jezelf passen. Je moet altijd eerlijk en duidelijk zijn en een bepaalde autoriteit kunnen uitstralen. Dit doe je onder andere door je erg goed voor te bereiden voor de dag en dagen die komen gaan. Volledig informeren en veel overleg met de renners is ook wezenlijk van belang. De renners moeten ervaren, dat je je taak heel serieus neemt. Zo verdien je respect en vertrouwen.” Marc gaat nog even verder. “Belangrijk is ook dat je je renners goed leert kennen en daar dus de nodige moeite voor doet. Je moet weten en/of ontdekken: Pietje heeft een trap onder zijn kont nodig, Jantje moet het vooral hebben van een aai over zijn bol.” Het moge duidelijk zijn: Marc is inmiddels gepokt en gemazzeld in het wereldje van de professionele wielersport, want hij draait inmiddels al 13 jaar rond in dit wereldje.
Maar, maar, zonder medewerking en steun van het thuisfront was dit nooit gelukt, geeft Marc zeer duidelijk aan. “Ik ben natuurlijk veel op pad en vaak langere periodes van huis. En dan moet het thuis wel goed lopen en goed geregeld zijn, anders kun je niet goed functioneren als ploegleider. Het lijkt er soms op, dat ik erg veel weg ben, maar kijk je er goed naar, dan ben ik zo’n 120 dagen per jaar op stap en dus ook nog wel zo’n 240 dagen thuis. Dus qua afwezigheid valt het dan ook nog wel weer mee. Ik prijs mij erg gelukkig met de steun en medewerking van mijn vrouw, ouders en schoonouders. Zonder die steun was het echt niet gaan lukken. Ik ben hen daarvoor dan ook erg dankbaar. Uiteraard vind ik het soms vervelend, dat ik bijvoorbeeld met de Giro 4 weken achtereen weg ben, maar als ik dan weer thuis ben zullen vrouw en kinderen merken dat ik er dan ook weer volledig voor hen ben. Zo ben ik.” Een mooie slotopmerking!
Naschrift: OWC heeft de nodige ploegleiders in haar gelederen gehad en nog steeds. Best wel bijzonder voor onze club. Denk allereerst aan Hennie Kuiper, Herman Snoeijink, die allebei professionele ploegen hebben geleid. Ben Wigger heeft een aantal jaren de nationale juniorenploeg onder zijn hoede gehad en nu hebben we Rudie Kemna en Marc Reef, beiden belangrijke ploegleiders bij grote ploegen. Voorwaar een hele prestatie en ook een mooi uithangbord voor OWC Oldenzaal.”
Theo Sleiderink
