Column: ‘Wout en het WK’
Oldenzaal, 30 januari 2025
“Ik lig al in bed. Kijk nog even tv. Daar gaat een ping: ‘We hebben een apper.’ Tegen mijn gewoonte in, ga ik toch maar even kijken. Een app van mijn zwager: Wout van Aert doet alsnog mee aan het WK veldrijden aanstaande zondag. Ik ben aangenaam verrast en meteen opgewonden. Krijgen we zondag dan toch een echte strijden tussen twee matadoren? Ik kijk nog snel even terug op Sportweekend, het sportprogramma van VRT 1. Ik sap wat en kom het interview tegen met Paul Herreijgers. Ook hij geeft aan aangenaam verrast te zijn over de last minute aanmelding van Van Aert. “Waarom nu wel,” wordt er gevraagd. “Tja,” analyseert Paul; “afgelopen zaterdag heb je kunnen zien dat Wout al ontzettend sterk reed. Hij maakte wat onbenullige foutjes, waardoor hij posities verloor, maar steeds kwam hij snel en overtuigend terug. Wout moet toen zelf ook hebben ondervonden dat hij wel zeer goede benen had en blijkbaar is hij toen gaan nadenken en allerlei opties de revue hebben laten passeren. Hij zal gekeken hebben naar het parcours en naar de weersverwachting en overleg gevoerd hebben met naasten. Alles bij elkaar heeft dit hem doen besluiten: ik doe mee, ik heb een kans.” Paul vervolgt: “De komende dagen valt er nog de nodige regen en dat impliceert, dat er meer dan normaal veel gelopen zal moeten worden. En wie loopt het er beste? Juist ja: Wout.”
Voor heel België en voor alle fervente wielerliefhebbers is het natuurlijk prachtig dat Wout alsnog mee gaat doen. En hij zal een serieuze kanshebber zijn. Mathieu kan zijn borst alvast nat maken, want hij zal te maken krijgen met serieuze tegenstand. De veldritsport is nu al de grote winnaar, want sport is gebaat bij strijd. En het WK zelf is nu ook al ‘winnaar’, want de deelname van Wout zal heel veel extra toeschouwers en supporters opleveren. We gaan het meemaken. Ikzelf hoop natuurlijk ook op strijd. Als zich geen onbenullige valpartijtjes voordoen, dan zal die strijd er vast en zeker komen. En strijd is waar de oprechte wielerliefhebber naar smacht. Daar heeft het het afgelopen jaar behoorlijk aan ontbroken. Strade Bianchi, een koers waar ik altijd zeer naar uitkijk om te kijken, ging al 80 km voor het einde uit als een nachtkaars. Pogacar was oppermachtig. Geen strijd om de eerste plek. Natuurlijk een topprestatie van Pogacar, maar voor de geëngageerde kijker viel er niet meer veel te beleven.
De Giro was ook een persoonlijk ‘feestje’ van Pogacar. Helaas weinig spanning. En in de Tour was niemand maar enigszins opgewassen tegen het ‘brute geweld’ van onze grote vriend Pogacar. Nogmaals alle lof voor hem, maar kijkgenot is gebaat bij strijd en spanning. Dus: laten we hopen, dat we aanstaand weekend likkebaardend kunnen kijken naar een mooie strijd tussen Mathieu en Wout. De wielersport zal er gebaat bij zijn!”
Theo Sleiderink
