Column: ‘Ronny’

“Het was effe zoeken, nr. 43: links, rechts, weer rechts, (weer verkeerd), links. Even vragen aan een verdwaalde hardloper. Deze wist ook van toet’n, noch bloas’n. Het is donker en het miezert behoorlijk. Rest mij niets anders dan zelf nog maar even verder zoeken in dit typische doolhof van steegjes en weggetjes. Doorzetten loont, want opeens sta ik dan toch eindelijk voor nummer 43. Het woonadres van mijn hoofdpersoon, Ronny Damhuis (geen familie van een oud-klasgenoot en evenmin van mijn oud-buurman! Dit terzijde). Ik parkeer mijn fiets (oké, van mijn vrouw) voor de voordeur, naast een andere fiets. Blijkt deze toch precies dezelfde te zijn. Opvallende overeenkomst. Kwaliteit verloochent zich niet.

 Ronny Damhuis, geboren op 17 februari 1974, getrouwd met Afke van der Meer, vader van twee kinderen: een meisje met de bloemrijke naam Fleur en een jongen, genaamd: Thijn (dit is de 2e overeenkomst!). Geboren in Ootmarsum. Werkzaam bij Heisterkamp Transport, hier in Oldenzaal. In 2013 overlijdt zijn schoonvader. Een goed half jaar later komt ook zijn vader te overlijden. Ronny en zijn vrouw zien op een bepaald moment op TV een aankondiging van Alpe D’huzes. Als door een wesp gestoken, besluiten ze terstond: hier gaan wij aan meedoen. Een wielercarrière staat in de steiger. Meedoen is 1, maar boven komen op Alpe D’huez is 2. Dus moet er flink getraind worden, vooraf. Als sportman en sportvrouw beseffen Ronny en zijn vrouw Afke dit terdege. De tot dan toe succesvolle volleybalcarrières worden vaarwel gezegd en alle aandacht gaat vanaf nu naar het wielrennen.

Alpe D’Huzes betekent minimaal 1x de beruchte en beroemde berg beklimmen en geld binnenhalen voor het goede doel i.c. het KWF. Ronny wil voor 6x de beklimming gaan, zijn vrouw doet het voor wat minder. Ook heel goed! Ronny meldt zich aan bij OWC. OWC heeft er een nieuw bevlogen lid bij, zal naar later blijken. Hij voegt zich bij groep 2. Zijn eerste wielerervaring met deze groep, wordt niet bepaald een aangename vuurdoop: na een aantal kilometers heeft hij zijn tong al bijkans ‘op het stuur hangen’. Ronny laat zich hierdoor natuurlijk niet uit het veld slaan en gaat onverdroten door met zijn trainingen. Resultaat: 6 x Alpe D’huez bedwongen. Zijn vrouw 5 x. Voorwaar een fantastische topprestatie.

Ronny herhaalt bovengenoemde stunt nog zo’n 4 maal en laat zich nadien ook nog zo’n vijfmaal gelden als vrijwilliger, voor de organisatie ter plekke. Ronny raakt meer en meer betrokken bij OWC. Zoonlief raakt ook onder de indruk van pa en- ma’s wielerprestaties en gaat fietsen bij de jeugd. Vanaf dat moment gaat Ronny zich bemoeien en inzetten voor allerlei taken, die zich zoal voordoen binnen de club. Hij wordt een belangrijk aanspreekpunt binnen OWC, voornamelijk ten dienste van de jeugd. Momenteel verricht hij hand en spandiensten bij het trainen van de jeugd. Erik Hofstede en Ron Lubbers zijn hier de hoofdtrainers. Ronny en Niels Olije begeleiden de trainers, Ronny op de maandag en Niels op de woensdag. Erik en Ron zijn er 2 avonden in de week. De Jeugdafdeling is momenteel gelukkig groeiende qua ledenaantal. Daarnaast fietst hij natuurlijk zelf ook nog bij groep 1, waar hij samen met Sjoerd afgelopen jaren de wegkapitein was. Ook heel erg leuk. Ronny oreert rustig verder: wielrennen is nu zeker zijn grote hobby. Maar het gaat hem zeker niet alleen om het hardfietsen an sich: de sociale aspecten die de sport met zich mee kunnen brengen, vindt hij zeker net zo belangrijk. Dus samen met andere clubleden allerlei klussen binnen de club klaren, na afloop van een rit even gezellig met elkaar een pintje of kop koffie drinken in de kantine. Bij groep 3 lukt dit meestal wel, maar bij 1 en in mindere mate bij 2 is er helaas minder interesse voor de ‘derde helft’. “Jammer, maar helaas, maar het is van alle tijden”, memoreert Ronny spijtig. Ronny is blij en tevreden met de club. De club is goed georganiseerd, onderneemt voldoende primaire en secundaire initiatieven en taken. De organisatorische structuur zit ook goed in elkaar. Voor Ronny is OWC dus een fijne club. “Beetje familiair”, durf ik wel te zeggen.

Maar er zijn ook wel ontwikkelingen, die hem zorgen baren. Gelukkig heeft OWC nu een flink aantal jeugdrenners- en rensters, maar het aantal nieuwelingen en junioren is bedroevend laag. Ook merkt Ronny op dat het aantal klassiekers en criteriums voor vrijwel alle categorieën nog steeds aan het afnemen is. De landelijke politie heeft vorig jaar al een bom onder dit thema gelegd, door aan te kondigen, dat ze nog maar sporadisch in staat zijn (of willen zijn) om wedstrijden te begeleiden. Een en ander kan er heel makkelijk toe leiden, dat bij afname van wedstrijden dit ook een neerwaartse spiraal betekent voor potentiële wielrenners.

Ronny, – en dat moge duidelijk zijn- heeft er al een lang sportief leven opzitten. Sporten is en blijft voor hem erg belangrijk. “Dit kan topsport zijn, maar op een recreatieve manier een sport bedrijven,” vindt hij minstens zo belangrijk. “Zo heb je daar het sociale aspect: de mogelijkheid om nieuwe vrienden te ontmoeten, sporten is natuurlijk ook nog gewoon gezond voor lijf en leden en sport verbroedert, mits de uitoefening op de goede manier plaatsvindt, natuurlijk.” Ronny hoopt nog vele jaren te kunnen blijven fietsen, natuurlijk in clubverband. Ook hoopt hij op een groeizame en gezonde toekomst voor OWC. We sluiten af, door een toost uit te brengen op OWC. We praten nog wat na over allerlei koetjes en kalfjes en ik neem afscheid: de regen en de donker tegemoet. De terugweg blijkt zeer eenvoudig te zijn: effe langs het winkelcentrum, 1 x rechts en ik bevind me alweer op de voor mij zeer bekende Essenlaan. Onderweg overdenk ik het één en ander: OWC kan en mag heel blij zijn met Ronny Damhuis.”

Theo Sleiderink