Mark Mekenkamp is gek op zijn medailles maar verafschuwt de pijn
Mark Mekenkamp is in de vorm van zijn leven. Hij werd in augustus zowel Europees als wereldkampioen handbiken. Al die medailles geven hem ongelooflijk veel voldoening, maar hij zou ze graag inleveren voor een gezond lichaam. „Elke dag, elk uur, altijd heb ik pijn.” De 50-jarige inwoner van Saasveld neemt plaats op De Klapstoel.
Wat een maand heb je achter de rug! “Nou, dat kun je wel zeggen. Op het wereldkampioenschap in Glasgow, op 9 augustus, pakte ik de titel tijdrijden in mijn H3-klasse. Het was een super-WK, met ook het gewone WK wielrennen. Het EK in Rotterdam was onderdeel van een para-EK, met een tiental paralympische sporten. Ook goud! En volgende week het NK, in Amersfoort. Op een militair oefenterrein, leuk parcours, maar publiek mag er amper komen omdat het een terrein van Defensie is. Wel jammer natuurlijk, elke deelnemer mag maar één iemand meenemen…”
Wegwedstrijd of tijdrijden? “Mijn tijdrit was altijd beter dan de wegwedstrijd, daarom ben ik me automatisch gaan specialiseren. Ik ben nu vier keer nationaal kampioen geworden en nu dus ook Europees en wereldkampioen.”
Volgende week alweer het nationaal kampioenschap, dat wordt er dus een met twee vingers in de neus? “Nou, zo gemakkelijk gaat het niet, ik moet wel afrekenen met één geduchte concurrent, moet dus vol aan de bak.”
Fulltime of parttime? “Ik ben fulltime met mijn sport bezig, train twee tot vier uur per dag. Ben topsporter, heb de A-status bij NOC*NSF. Ik ben er helemaal naar gaan leven, heb een team om me heen en veel sponsors die het mogelijk maken dat ik dit kan doen. Meedoen aan internationale wedstrijden, en trainingskampen in het buitenland. Vooral sponsors uit Saasveld waar ik natuurlijk erg blij mee ben. Zonder deze steun had ik dit allemaal niet gekund.”
Je was een kleine zelfstandige in de wegenbouw, kerngezond ook, toen het op die dramatische 17 oktober 2009 helemaal mis ging. Kun je het nog eens terughalen? “In Geesteren hielp ik mee met de organisatie van een endurowedstrijd. Wij gingen na de wedstrijd het parcours opruimen, paaltjes weghalen en zo. Op de motor gingen we weer terug. Ik reed in het stof van de jongens voor me. Ik dacht dat we beide springschansen hadden gehad, maar dat was niet het geval. Om beter zicht te krijgen, reed ik naar links en reed vol op de schans. Ik werd van mijn motor geslingerd, kwam in het maïs terecht. Vanaf die klap herinner ik me niets meer. Gebroken rug, ontzettend veel pijn. De eerste drie dagen kreeg ik zoveel pijnstillers, ben ik nauwelijks wakker geweest, kreeg ik nauwelijks wat mee.”
De diagnose: dwarslaesie, verlamd vanaf jouw borstbeen naar beneden. Stortte jouw leven in? “Ik ben vrij nuchter, raak niet snel in paniek. Ik dacht: we zien wel hoe het verder gaat en of het allemaal nog de moeite waard is. Auto aanpassen, huis aanpassen. Nu zeg ik: tuurlijk is het leven de moeite nog waard. De grootste handicap is ook niet mijn rolstoel, maar de zenuwpijn die ik heb. Dat beheerst mijn leven, die rolstoel niet. Ik voel de pijn continu, rug, zitvlak, overal vanaf mijn borstbeen. Bij elke pijnarts sta ik bovenaan de lijst, maar tot nu toe kunnen ze niet veel doen.”
Zijn al die sportieve prestaties en medailles een troost? “Het sporten helpt in elk geval tegen de pijn. Het maakt endorfine aan en dat is een natuurlijke pijnstiller. Tijdens en na het sporten heb ik toch iets verlichting van de pijn. Ik zie het niet als een troost, wil het optimale uit mijn lichaam halen.”
Wat is jouw grootste uitdaging, jouw droom? “Een leven zonder pijn. En in sportief opzicht meedoen aan de Paralympics in Parijs, die zijn volgend jaar rond deze tijd. En dan wil ik natuurlijk ook voor een medaille gaan, ik rijd dan tegen dezelfde jongens als nu, dus. Deze maand mag ik al mee op verkenning naar Parijs, dat is al een goed teken.”
Laatst gelezen boek? “Ik ben nu een boek aan het lezen over Stanley Hillis, een Nederlandse crimineel. Er wordt soms wel beweerd dat hij de baas was van Holleeder. Waargebeurde verhalen, daar hou ik van.”
Als ik burgemeester van Dinkelland zou zijn, dan zou ik… “In Saasveld de sportfaciliteiten verbeteren, een grotere sporthal bijvoorbeeld. En de bermen beter maaien, want omdat ik zo laag zit, kan ik vaak nauwelijks over het hoge gras kijken. Niet altijd veilig dus.”
Wie is jouw grote voorbeeld? “Qua sport misschien Valentino Rossi, de motorcoureur. Hij had talent, maar bleef zijn concurrenten vooral voor door zijn innovatieve trainingsideeën. Hij zoekt altijd zijn eigen weg, dat doe ik ook.”
Je mag nog één persoon bellen, wie is dat? “Dat is mijn vader, hij helpt me overal mee en gaat bijna overal met me naar toe. Hij is misschien nog wel fanatieker dan ik.”
Vlees of groente? “Ik hou meer van vlees, maar ik eet meer groente. Mijn sportdiëtist schrijft het voor en daar houd ik me aan.”
Jouw nummer 1 in de top 2000? “Hotel California van The Eagles. En: Gimme shelter van de Rolling Stones.”
In een volgend leven zou ik terug willen keren als… “Iemand met een gezond lichaam. Als je niet in slaap kunt komen door de pijn, da’s niet leuk.”
Ik erger me aan… “De politiek in dit land… als ik zo’n minister als Rob Jetten hoor dat hij 28 miljard nodig heeft om de opwarming van de aarde met 0,000036 graden te voorkomen, dan denk ik: trappen daar nog mensen in?”
Ik geniet van… “Lange duurtrainingen door het buitengebied, sport op tv en gezelligheid op een terrasje.”
Wat doe je als je de Staatsloterij wint? “Een nieuw huis bouwen, dat ik dan nog beter aanpas aan mijn lichaam, dus in elk geval helemaal gelijkvloers.”
Wil je verder nog iets kwijt? “Ik vind dat de wielerbond ons wel beter mag faciliteren op internationale wedstrijden, als ik het vergelijk met andere landen, vind ik het hier maar magertjes. Wij moeten zelf een hotel boeken, zorgen dat we zelf op de plek van de wedstrijd komen. Andere landen nemen ook een heel team mee sportarts en fysio en zo. Wij móeten al zoveel meer moeite doen, daar wordt nog wel eens onderschat.”
BRON: TUBANTIA.NL
