Nieuws

Paul Berning's (WTCG) beleving van Maarten Nijland Veldtoer

Op deze zondag was er voor de WTCG-er van alles mogelijk: Niet alleen je eigen rondje kon je fietsen maar ook de DrekVént van de WTCG hadden een fikse 70 km ATB-en op het programma gezet! Een mooie route die half-om-half uit zowel bos als weg bestaat en dus een uitdaging zou worden waar bij de gemiddelde snelheid respectabele vormen aanneemt.

Met de gedachte "Gij zult elkanders toertochten fietsen” koos ondergetekende toch voor de richting Oldenzaal. Dan fietst daar tenminste één WTCG-er op de route van de Maarten Nijland Veldtoertocht. De nodige informatie was vooraf goed op de club-website van OWC te vinden en om klokslag 08:00 uur vertrekt mijn auto richting Het Hulsbeek. Deze route ken ik inmiddels uit m’n hoofd, ik kom nu al zo’n drie keer per jaar een OWC-tocht fietsen… 

Ik parkeer weer op de bekende plek, ik fiets 600 meter naar het clubgebouw ‘Sur Place’ en zie dat ik hier niet de enige vroege vogel ben. De inschrijving gaat weer vlot middels Scan&Go. Bij de entree wordt met een bord al gewaarschuwd voor mogelijke aanvriezing van de wegen. Natuurijs? Met een temperatuur rond het vriespunt zou dat in de buitengebieden natuurlijk best kunnen. Op de startlokatie staat ook weer de service bus van sponsor Glorie Bikes. Ook handig als je wat spul vergeten hebt, hij heeft er zelfs een winkeltje bij! Natuurlijk kies ik de grote afstand van 50 km, voor wie het vandaag wat minder wil doen is er nog een 30 km.

Met de teller op nul (nee, ‘t verstand niet) en de klok op 08:30 begin ik enthousiast aan de route die mij eerst om de tennishal leidt en dan het fietspad volgt, noordwaarts langs de rondweg om Oldenzaal. Heel erg bekend allemaal, en ik verwacht dan ook dat het daarna richting de Tankenberg gaat. Klopt! Het valsplat op het einde van dit pad wordt steeds ‘valser’ en al na de eerste 3 kilometers zijn we al stevig aan het klimmen. Wie nog niet warm was moet het nu wel zijn. We volgende weg en slaan strak-rechts een dito klimmende singletrack in die ons naar het hoogste plekje van het Egheria brengt. De dan volgende afdalingen over o.a. de Brandsweg (ja, die weg met al dat puin er in…) is maar van korte duur, we klimmen nu weer de Paasberg op.  Na een goede klim over de Paasbergweg komen we met bijna 10 kilometer op de teller over het erf van de een boerderij aan de Populierendijk. Dit is meteen ook het noordelijkste deel van de route. Kort daarop gaat het parcours rechtsaf  de Ophuisweg in en de kenners weten dat er hier een mooi stukje klimwerk aan komt en dat hier alle tandwielen van je bike aan bod komen! De routes 30 en 50 km. gaan hier nog steeds gezamenlijk verder. Bij ‘t Kruisselt steken we de Bentheimerstraat (N735) over om daar verder te gaan over o.a. een krappe singletrack tussen twee erfafscheidingen door, waar de smalle stuurtjes in het voordeel zijn. Over de Kruisseltlaan gaat de route verder zuidelijk naar landgoed De Wilmersberg. We rijden hier omheen en ook hier komen we veel medesporters tegen (o.a. hardlopers, joggers, etc…). Na een flinke klim op de Koppelboerweg is plots de weg voor het ‘gewone’ verkeer afgesloten (zie foto). Gezien het routebordje is het nu "bikers go to heaven” (hemelse toertocht?) of wordt het een bunny-hop voor gevorderen? Nee, ik kies: om het hek heen fietsen en daarna rechtdoor... Doen de meesten.

Als we even later over de spoorweg zijn, passeren we een aantal percelen van het gebied Beerninkholt waar smalle bospaden nog beste modderpartijen laten zien. Al glibberend is het wel duidelijk dat je na deze tocht zéker je bike moet afspuiten… Dan belanden we op de bekende Postweg en volgen de A1 aan de noordzijde. Aan de zuidzijde van de A1 (Rotboerpad) zie ik óók al vele mountainbikers, dus daar zal de route later ook nog langs komen. Met ruim 21 kilometer op het conto bereik ik de eerste pauze in De Lutte, bij de loods van carnavalsvereniging "de Tuffelkeerlkes” aan de Bavelsweg.
 

De pauze
 
Hier is het al redelijk druk en kan je even bijkomen met warme drank en een krentenbol. Nog steeds heb ik het gevoel de enige WTCG-er te zijn, ik heb tot nu toe nog geen clubgenoten gezien… Na een korte rust stijg ik weer op het (in mijn geval: aluminium) ros en zie direct dat hier de 30km. en 50km. splitsen. De korte route gaat terug over de A1 en ik pak natuurlijk die extra lus. Het is prima helder en zonnig weer en m’n onderstel presteert nog prima dus dat gaat zéker lukken!  En dat het nu geheel windstil is kon je aan de horizon zien: De kerncentrale in Lingen liet een enorme verticale kolom damp zien!  Ik fiets nu noordelijk naar De Lutte en via een klein stukje provinciale weg (N735) duik ik linksaf de ‘natuur’ weer in. Dan volgen mooie singletracks en wandelpaden (vandaag mag het éénmalig!) over o.a. het bekende Loabultpad en Loabultweg waar nog heel wat hoogtemeters in zitten. Via de Kaviksweg gaat de route over de weilanden en karresporen richting de Hakenberg (tja, deze bekende pukkel hoort er ook bij!) en onderwijl worden onze verrichtingen door de OWC-fotograaf nauwlettend gade geslagen. Of jij er ook ‘in actie’ op staat kun je zien via deze link.

Na dit rondje om de Hakenberg leidt de 50 km route ons oostwaarts richting het Lutterzand. Niet alleen voor het mooie, idyllische uitzicht over de diep meanderende Dinkel, maar ook omdat je in dit bosgebied zand met een Hoofdletter schrijft. Diverse paden van breed tot smal schieten onder je bike door. Hier wél even letten op al de wandelaars, joggers, etc.. Met dit mooie weer zijn er opvallend meer toeristen (letterlijk) op de been, al dan niet met viervoeter. Met een 33 km. op de teller kom ik het Lutterzand uit en zet koers in zuidelijke richting waar het over meest verharde wegen gaat richting de Poppe en we steken de spoorweg naar Duitsland over. Dit is het meest oostelijk stuk van de 50km. route. Hier blijven we nog in het gebied van de Dinkel die we via een voor mij bekende houten brug oversteken.
 

Over de Dinkel...
 
Opvallend is dat hier het fietspad vernieuwd is en niet meer deels blank staat zoals vorig jaar…  Aan de westzijde van de Dinkel kom ik via de bekende Postweg en een minder bekend kerkepad weer langs het spoor te fietsen en zie links van mij het Arboretum Poortbulten voorbij komen. Ik hoor rechts van mij geruis van verkeer en het blijkt dat we nu een tijdje parallel aan die zuidzijde van de A1 blijven fietsen. De weg gaat over in het vrij lange Rotboerpad en gaat verder door een aantal bospercelen tot nabij de Losserhof. Hier steek ik voorzichtig de N734 over en kom in het gebied de Snippert. Plots tref ik hier nog enkele bekende bikers aan van het ‘MTB Tukker Team’ die dit seizoen als eens een WTCG-tocht hebben meegereden. Na de Snippert volgt een klein stukje van het Haagse Bos en weldra fietsen we achter de golfbanen van Het Sybrook langs. De teller staat nu al op ruim 45 kilometer, en met de Oldenzaalse skyline in zicht zal ook deze tocht tegen het einde lopen. We fietsen voorbij de stoplichten over beslist niet uitdagende geasfalteerde fietspaden van het gebied Hanzepoort. Gelegenheid om aan de cool-down te beginnen… Dan volgen nog wat paden langs de Pannekoekenplas om daarnavia een viaduct de A1 over te steken. Het gaat inderdaad linea-recta richting het Hulsbeek (via nog een klein stukje van de OWC-wielerbaan) en bereiken dan uiteindelijk de finish bij het clubgebouw van de OWC.

Prima, ik heb maar liefst 53 km’s verzameld met deze tocht. Ik neem me voor éérst een koffie te pakken, maar mijn oog valt meteen op de kommen soep die uitgedeeld worden en ga er ook even in de rij staan. Goed geregeld, het smaakt prima! Tevens maak ik nog een praatje met enkele bekende medebikers voor ik de auto weer opzoek.

Met een gevoel alsof ik nog wat meer kilometers had kunnen fietsen, kijk ik terug op een prima tocht, die ondanks de voor mij bekende regio tóch nog verassende stukken liet zien. Ook ATB-toertochten van verenigingen uit bv. Denekamp, de Lutte en Losser worden hier uitgezet. Het is altijd prachtig te zien hoe zij het allemaal op eigen wijze ‘aan elkaar rijgen’ tot een mooi geheel! Ook deze tocht heb ik via GPS gelogd en via deze link kun je zien waar ik langs kwam. Nee, niet alles nafietsen want veel stukken van het traject waren maar voor één dag opengesteld en daarbuiten dus: verboden. Behalve GPS-apparatuur reden er ook mobiele camera's mee in deze tocht. Zo heeft Tim Grobben een leuke compilatie gemaakt die je kunt bekijken via deze link. Enjoy! Aan deze tocht deden 510 mountainbikers mee, waarvan 198 gebruik maakten van Scan&Go. De toertocht is georganiseerd met de hulp van 26 vrijwilligers van de OWC. De routes waren goed uitgezet met oranje lintjes en kleine (NTFU-)bordjes. Die ene keer dat ik fout fietste was ‘t eigen schuld… Oversteek over grote (gevaarlijke) wegen was met borden aangegeven, er was geen oversteekhulp. De pauze bij De Lutte was prima met warme drank en een broodje. Plek om daar je fiets te stallen was er niet of nauwelijks, je moest ‘m dus horizontaal parkeren. Bij de pauzeplaats heb ik geen technische service gezien, deze stond wél bij de start/finish (Glorie Bikes). Maar goed, ik ga er van uit dat de OWC in hun gele bus wel een goed gevulde gereedschapkist hadden staan :-) Voor het afspuiten van de fiets heeft de OWC bij de finish een speciale plek maar gezien de lange rij, heb ik dat beetje zand bewaard voor thuis…
 

Hoogteprofiel met enkele bekende punten
 
Ik heb het deze zondag makkelijk kunnen fietsen. Misschien omdat ik de omgeving aardig ken? Misschien komt het door die pittige tocht (lees: training) in Holten van vorige week, of was het dat feestje van gisteravond, waar ik als BOB toch maar héél terughoudend ben geweest met die groene flesjes van dat bekende biermerk? Wie ‘t weet mag het zeggen. Volgende week, 22 januari,  staat de Markenrit rond Enschede op het programma en ik ga gewoon weer m’n best doen. Jij toch ook? Voor wie het deze zondag 15 januari heeft laten afweten: volgend jaar is er wéér (mits het klimaat het toelaat) een Maarten Nijland Veldtoertocht en wel op zondag 13 januari 2013. Be there!  Conclusie: Een prima toertocht, goed georganiseerd!

Organisatie OWC: Bedankt !