Oldenzaalse Wieler Club

Nieuws

Ben Wigger overleden.

zondag 21 oktober 2018

Bij de wake en de uitvaart heeft Jan Lammerink als huidig voorzitter van OWC de volgende woorden gesproken. Ik neem aan dat alle leden het helemaal eens kunnen en zullen zijn met deze woorden:

Ben.

Het overlijden van Ben Wigger is in eerste instantie een groot verlies voor Tine, hun kinderen, kleinkinderen en directe naasten.

De energie zich in te zetten voor anderen en ook voor de wielersport vindt de basis thuis. Ik had regelmatig contact met Ben. Hij was onze vraagbaak, de deskundige, de aimabele sportman die zichzelf wegcijferde om anderen te dienen.
Tussen zijn adviezen door en zijn professionele wijze van begeleiden van sporters en de OWC, klonk steeds het geluid van thuis door. Hij sprak uit dat hij trots was op hen en zich gelukkig prees met alles wat hij voor hen kon doen. Zijn erf en het daar samen wonen met zijn naasten was hem alles.
Het is onmogelijk Ben’s verdiensten voor de wielersport allemaal hier te noemen. In eerste instantie gaat het altijd om de mens achter die onverzettelijke sporter en coach en dat was hij ... onverzettelijk.  

Wij zullen ons Ben in eerste instantie herinneren als een aardige man, recht door zee en super betrouwbaar. Loyaal aan de mensen met wie hij werkt en meer dan dienstbaar.
Het coachen had hij al vroeg in zich.
Ik ben 4 jaar jonger dan Ben, moest als, ik denk  12 jarige bij RSC  invallen in het A-team, dat moet rond 1963 geweest zijn. Ben stond centraal op met middenveld in dat team, voor mij waren dat  kerels van zeker 16 - 17 jaar en hij  posteerde mij naast zich om me coachend de wedstrijd door te begeleiden, dankzij hem heb ik een dijk van een wedstrijd gespeeld en kon hij met zijn passes op mij en ik met  mijn snelheid, als broekie toch wat betekenen voor A1

In 1985 reed ik met een aantal schaatsvrienden onze eerste 11 stedentocht, al voor Sneek reed ik wat overmoedig op kop van de groep en we snelden Ben met zijn groep voorbij. "Dat gaat niet goed Jan, het is 200 km. Sluit aan bij ons dan gaan we gezamenlijk die tocht afronden." Dat hebben we maar meteen gedaan, begeleid door Ben die ieder om beurten op kop liet rijden kwamen we weer snel en met zijn allen op de Bonkevaart aan met het gevoel dat het nog wel meer dan 200 km had mogen zijn. Onvergetelijke momenten.

Ben was bij ons  een strakke voorzitter gedurende 2004-2014, heldere agenda’s, goed voorbereide vergaderingen en op die wijze kon OWC zich ontwikkelen tot een van de grootste wielerverenigingen in Nederland met zowel een recreatie- als wedstrijdafdeling. Ben deed de wedstrijdafdeling en ik de toer. Samen  liep dat als een trein.
Als voorzitter van OWC nam hij ook zitting in de SWD drie keer heeft die Stichting het NK Wielrennen in Ootmarsum kunnen organiseren. Als een van de vrijwilligers ben ik met meer mensen van OWC en RTC Denekamp daarbij betrokken geweest en heb van dichtbij gezien hoe professioneel en met volle overgave hij leiding kon geven aan het welslagen van dit soort evenementen. Ik neem het helemaal voor eigen rekening, maar zonder Ben hadden die NK’s niet het niveau gehaald,  dat wel gerealiseerd is. Het liefst had volgens mij de KNWU jaarlijks de organisatie daar neergelegd, dan was succes gegarandeerd.


We zijn bescheiden Twentenaren, maar het welslagen van deze NK’s hadden we wel wat meer mogen uitventen, dat had meer recht gedaan aan de inspanningen die Ben met zijn mensen   daarvoor gepleegd heeft. Helaas heeft de regionale pers zich laten verleiden  tot  en verloren in ongefundeerde kritiek op het financieel beleid van de Stichting. Als insider weet ik dat dit  compleet bezijden de waarheid  is. Maar het stond wel in de krant en dit heeft Ben veel pijn gedaan.
Maar Ben kwam weer terug ....., heeft het een tijd rustiger aan gedaan.
Hij was het afgelopen jaar weer volop in touw voor OWC. Hij zorgde voor onze veiligheidsplannen, maakte de draaiboeken voor de wedstrijden die renners in de regio reden. Technische aanpassingen in ons clubhuis regelde hij weer met zijn team.
Nu het lastiger wordt in onze regio sterke teams het wedstrijdcircuit in te laten gaan dacht Ben met mij mee over samenwerkingsverbanden. We willen  talenten bij elkaar  brengen, zodat ze gezamenlijk kunnen doorgroeien als renner en op niveau komen. Ook daar hebben we een veelbelovende start gemaakt.

Er staan nog 4 afspraken in mijn agenda met Ben erbij.
Ik ben niet volledig en dat kan en wil ik nu ook niet zijn.
We zullen vaak over onze schouder omkijken... hoe deden we dat ook al weer met Ben erbij?

Wij moeten dankbaar zijn dat hij zijn diensten ingezet heeft voor de wielersport en die dank moeten we ook uitspreken naar Tine en hun kinderen. Hij was er in eerste instantie voor jullie, maar fijn dat we hebben mogen meeliften en gebruik mochten maken van zijn veelzijdige talenten.

Sterkte samen om dit grote verlies te verwerken.
Ook voor de vele wielervrienden van Ben.

Jan Lammerink namens de fietsvrienden.

--------------------------------------------------------

In Dinkelland Visie van wk 44 2018 (pag. 30) schrijft Peter Weusthof de volgende lovende woorden:
(geplaatst met toestemming van Peter Weusthof)


Wielergrootheid

De Volkskrant is pas een nieuwe rubriek gestart: De Dienaar. Iedere maandag staat achterop het sportkatern een vrijwilliger prachtig op de foto. Deze serie is een eerbetoon aan alle vrijwilligers op de baan of op het veld. "Vaak zijn het vrijwilligers die in de vrije uren een vlag, een pistool, microfoon of klok ter hand nemen. ... Allemaal dienen ze de sport, uit liefde voor actie en beweging," aldus de Volkskrant.
Bij deze rubriek moest ik onmiddellijk denken aan de onlangs zo plotseling overleden Ben Wigger. Wielerliefhebber pur sang. Ben, het is in de krant terecht gememoreerd, was de spin in het web bij de Nederlands Kampioenschappen Wielrennen ruim tien, zes en vier jaar geleden, met start en finish in Ootmarsum. Zondags gingen we er naar toe om al die wielerprofs te aanschouwen en ’s avonds ‘met het bord op schoot’ genieten van de prachtige tv-beelden uit de helikopter. Het kunststadje sprookjesachtig gelegen, met op de flanken het lommerrijke Groot en Klein Agelo, Oud-Ootmarsum en Nutter. Deze wielerfeesten straalden niet alleen af op Ootmarsum en omstreken maar op heel Dinkelland. Drie keer een fantastisch evenement met drie keer Ben Wigger als noeste organisator in de beugels.
De eretitel ‘wielergrootheid’ wordt in de regel toegekend aan iemand die unieke wielerprestaties heeft geleverd. We kunnen de namen wel dromen: Hennie Kuiper, Jan Janssen, Joop Zoetemelk en zo zijn er nog wel meer. Tom Dumoulin past natuurlijk ook in dit rijtje. Vandaag trekken we de titel ‘wielergroothied’ wat breder, omdat die bij uitstek geschikt is voor iemand die in organisatorische zin een prestatie van formaat leverde. Ben Wigger mogen we als grote man achter de schermen van drie NK’s wielrennen in Ootmarsum rustig als wielergrootheid betitelen. Zekere binnen Dinkelland. Hij diende op grootse wijze de wielersport en gaf tegelijkertijd ons fraaie stukje Twente een ongekende uitstraling. Ben verdient een koers in de regio met zijn naam. De Ben Wigger Wielerwedstrijd. Eén te nemen horde mag in de koers niet ontbreken: de Roepenbult.

Peter Weusthof

Voor foto's zie rubriek Foto van deze site: http://www.owc-oldenzaal.nl/fotos/gallery/212/