Oldenzaalse Wieler Club

Nieuws

Ronde van Groningen

vrijdag 23 maart 2018

De Ronde van Groningen - zaterdag 17 maart 2018

Na wekenlange, wat zeg ik; maandenlange voorbereiding, was zaterdag de eerste dag die rood omcirkeld stond op de kalender: de seizoenstart voor de nieuwe Elite ploeg van OWC. 
Het weer zou deze dag niet meezitten. Wat een hele week al als verwachting werd aangegeven, bleef staan en staan en staan. Helaas had het KNMI het dit keer wel een week van te voren goed: barre omstandigheden: -2 graden, gevoelstemperatuur -12 graden, straffe oostenwind, windkracht 7. De Ronde van Groningen zou een epische veldslag worden. En..... dat werd het!

In de ochtend verzamelden we rond een uur of acht bij het clubhuis. Na het hangen van de fietsen in de wagen konden we vertrekken. Althans, de renners die een rode ‘dop’ op de voorvork hadden zitten. Bouke had hem nog, nadat hij ‘s morgenvroeg nog een training had afgerond, op de Tacx laten zitten. Na een omweg via Enschede waren we rond tien uur weer compleet in Groningen. Daar waaiden we letterlijk onze auto uit om ons gereed te maken voor onze Hel van het Noorden. 
Het aantrekken van de vele laagjes kleding en het insmeren met allerlei goedjes nam wat tijd in beslag. Na de ploegenbespreking van onze ploegleider in spe stapten we de fiets op en waaiden we met wind mee naar de start.

Om 12.05 klonk het startschot dan eindelijk. We gingen (vanzelf). De neutralisatie verliep rustig. Harm, Gerwin en Lars zaten goed voorin. Bouke, Arnout en Daan zaten iets te ver van achteren. Schuiven was lastig.
Na het einde van de neutralisatie begon het dan echt; alsof we op 2000m hoogte zaten en in een lijn afdaalden. Althans, qua snelheid. Als niet sprinter reed ik toch zo maar 65km per uur. De wind zou mee zijn maar kwam op verschillende plekken verraderlijk van schuin. Het was dan ook een lang lint. 
Na twintig kilometer was de koers van voor en achter beslist. In heel Groningen reden allemaal kleine groepjes. Bouke, Gerwin, Lars en Daan vonden elkaar, maar werden bij Lauwersoog uit koers gehaald. Arnout een paar kilometer later ook. Gevolgd door Harm, die nog iets langer door mocht en kon.

De terugweg naar de start was een ware beproeving. Wind mee met 65, wind tegen met 18km per uur. 
Bij terugkomst bij ons wagenpark deden de epische verhalen de ronde. Wat was dit straf. Ervaringen rijker, maar wel een illusie armer. Al weten we heel goed dat je zo’n wedstrijd niet vaak zal rijden. 
Na een goed gesprek met de ploegleiding ging de reis terug naar Twente. Volgende week de ronde van de veenkoloniën. Dezelfde omgeving, dezelfde renners maar hopelijk niet dezelfde weersverwachting. 

Zoals het gezegde luidt: Er gaat inderdaad niets boven Groningen. Tenminste, dat hopen we voor dit seizoen. Een ding is zeker: We waren erbij!!

De ronde van Groningen.