Oldenzaalse Wieler Club

TransAlp 2012 - Over de Alpen en Dolomieten als de oude Romeinen

Twee jaar geleden hebben we met een groepje een TransAlp gereden van St. Anton in Oostenrijk naar het Gardameer in Italië. Dit was een geweldige ervaring en al gauw begon het alweer te kriebelen, dit wilde ik nog eens doen! Het plan was nu zelf een route in elkaar te zetten over een aantal hoogtepunten waar ik graag eens met de mountainbike langs wou. Deelnemers zoeken was een makkie, de groep van twee jaar geleden hoefde ik eigenlijk niet eens meer te vragen. Iedereen zij direct: ja, ik ga mee!

Na lang plannen en een goede voorbereiding was het dan eindelijk zover. Zaterdag 25 augustus vertrokken Piet, Huub, Harry, Jan en ik samen met onze chaufeur Jos (ja we worden begeleid door een chauffeur die onze bepakking meeneemt!) naar Mittenwald in Duitsland. Daar aangekomen regende het dat het goot, het kwam werkelijk met bekken uit de hemel en iedereen dacht; als dat morgen maar goed gaat....Pas laat in de nacht hoorde ik dat het droog werd en 's ochtends hing er nog een dichte mist, maar het was droog.
 

De eerste dag begon rustig met een redelijk vlak eerste stuk richting Oostenrijk. Onderweg passeren we Seefeld, een gezellig Oostenrijks skidorpje. Na een paar prachtige boswegen komen we na een pittige afdaling aan in Zirl aan de Inntalautobahn. Deze kruizen we en we maken ons op voor de afsluitende pittige klim naar ons einddoel van vandaag, de Adolf Pichler Hütte op 1.977m hoogte. De beklimming is tot op 1.600m hoogte te befietsen daarna is het steeds meer duwen, de laatste paar hm's zelfs ruim boven de 20% ruig terrein. De eerste dag zit erop 58km en ruim 2.100hm. De beloning is groot, slapen op bijna 2.000m hoogte met een geweldig uitzicht. Het ontbreken van warm water en een douche moeten we maar voor lief nemen, enkelen van ons krijgen 's nachts zelfs nog bezoek van de hütte-katze.
 

De volgende ochtend is het koud, erg koud. Bij een temperatuur van 3 graden zetten we de klim voort, het hoogste punt ligt namelijk pas op 2.509m. Vanaf deze top, de Seejöchl, hebben we een prachtig uitzicht over besneeuwde toppen, steile rotsen en groene dalen. Vanaf hier is afdalen tot 966m, eerst lopend naast de fiets daarna over een gravelweg tot in het dal. In het dal ontmoeten we Jos weer, samen eten we een broodje en besluiten dan de skilift te nemen om zodoende een paar hm's maar vooral wat tijd te winnen. Met zijn allen in de lift en de fietsen achterlaten, deze worden aan de liftjes na ons gehangen. Boven aangekomen hebben we eerst weer een afdaling van 400hm's de hoogte gewonnen door de lift zijn we al weer bijna kwijt, de tijdwinst is er gelukkig nog dat zal ook later nog blijken. Dan beginnen we aan de tweede beklimming van de dag deze gaat tot 2.369m hoogte tot aan de Innsbrücker Hütte. Het eerste stuk is fietsbaar over een schotterweg, daarna wordt het pad zo steil of ruig dat we de fiets wederom omhoog moeten duwen. Een lokale arbeider ziet ons en lacht ons uit wanneer hij hoort waar we heen gaan, "wie die alte Römer" roept hij. Om vier uur komen we boven aan, even water bijvullen in de hut en vlug naar beneden. Vlug? Nee, niet vlug, lopend omdat de over een stuk van 60cm breed naast een afgrond naar beneden moeten. Toch maar het zekere voor het onzekere nemen en lopend naar beneden. Om zes uur staan we beneden, nu nog 10km over het asfalt tot ons hotel in Steinach. Om half zeven komen we hier aan, Jos heeft gelukkig onze tassen al naar de kamers gebracht. Na 50km en 2.510hm's is dat toch wel fijn.
 

Steinach ligt direct aan de Brenner Autobahn, een prachtig bouwwerk als je het van onderen ziet. Vandaag 67km en slechts 1.270hm's, een rustdag in TransAlp termen. We rijden eerst een stuk over de oude brennenstraat tot we rechts afslaan voor een prachtige beklimming. De afdaling die volgt is steil, erg steil. Percentages van boven de 20% zijn eerder regel dan uitzondering, sommige stukken zelfs over de 26%! We komen midden op de Brenner naar beneden, normaal rijden we hier tijdens de vakanties zo snel mogelijk langs. De komende kilometers rijden we bijna parallel aan de snelweg. Het gebied eromheen is werkelijk prachtig met leuke dorpjes en gezellige terrasjes. Tevens zijn we zojuist Italië binnengereden en bij de eerste mogelijkheid bestellen we een Italiaanse pasta. In de laatste kilometers van de dag wachten ons nog een paar klimkilometers door een mooi bos, een korte afdaling later komen we aan in Rio di Pusteria. Het is schitterend weer, dus gauw douchen en op naar het terras.

Dag 4 alweer van onze tocht, deze begint met een beklimming over een asfaltweg, na 10km slaan we af en lopen we verder over een bospad. Het pad is te steil en te ruig om te befietsen. Bovengekomen blijkt dat we ook via de asfaltweg en later schotter hadden kunnen komen waar we nu zijn. We vervolgen de weg via het schotterpad, drinken een cola bij een alm en fietsen over een prachtige weg door over de bergrug. Ruim tien kilometer lang blijven we op 2.100m hoogte. Aan beide kanten kijken we honderden meters het dal in met daarachter de typische bergen in de Dolomieten, dit zijn werkelijk prachtige plaatjes. Even later wordt het weer schieben, fietsen, schieben maar gelukkig aan het eind een erg mooie goed te berijden single track en daarna een afdaling over schotter en asfalt. In het dal aangekomen eten we een broodje en vervolgen de weg richting onze overnachtingsplek, hoog bovenin het dorpje Alto Badia. De teller geeft vandaag 59km en 2.405hm's, in de tuin genieten we op de bank van een welverdiende Weizen.

Onze laatste dag begint met een schitterend mooie klim, 10km over een schotterweg met een gemiddelde stijging ca. 10%. Bovengekomen op 2.115m worden we wederom getrakteerd op een prachtig uitzicht op de dolomieten. We drinken gauw een cola-tje doen droge shirtjes aan en beginnen aan de afdaling terug naar 1.490m hoogte. We bereiken het dal rond etenstijd en besluiten in een lokale kroeg een pasta te eten. Na onze lunch rijden we richting Arabba aan de voet van de Passo Pordoi, een bijna 12 kilometer lange beklimming tot 2.239m hoogte. Bovenop staat een monument voor Fausto Coppi, zelf hebben we deze helaas niet gezien. Net bovengekomen begint het zachtjes te regenen. Eigenlijk hadden we hier nog een mooie singletrail opgemoeten maar snel trekken we onze regenjasjes aan en beginnen aan de afdaling, de naderende lucht voorspelt niet veel goeds. Beneden aangekomen is het nog maar een paar kilometer tot ons hotel in Campitello, net aangekomen komt het 15 minuten later met bakken uit de hemel. Helaas hebben we de geplande route niet helemaal kunnen rijden maar desondanks toch nog 48km en 1.674hm's.
's Avonds bekijken we de weersvoorspelling voor de volgende dag, de planning was eigenlijk door te rijden naar Bolzano, de eigenlijke finishplaats. De weerman zegt ons dat de sneeuwgrens naar 1.500m-1.600m trekt, slechts 200m hoger dan we nu zitten en het zal de hele dag regenen bij 5 graden. We besluiten in te pakken en rijden de volgende dag met de auto naar huis in plaats van op fiets naar Bolzano.
 

Het is jammer van deze laatste dag maar we hebben een schitterende week gehad en veel (af)gezien. We zijn veel op hoogte geweest, hebben in vijf dagen door drie landen gefietst en hebben twee bergketens de Alpen en Dolomieten doorkruist. Wederom een prachtige ervaring!

Bekijk hier meer foto's.